O.S.T.R., zwany też Ostrym, wypuścił pod koniec lutego nową płytę zatytułowaną “O.c.b.” Patrząc na to wydarzenie z perspektywy czasu, dochodzę do wniosku, że popełnił ogromny błąd. Naprawdę ogromny.

Kiedy wydajesz album, liczy się tylko to, żeby zdobył on miano złotej płyty. Co prawda Ostry zdobył złotą płytę po pięciu dniach, ale można to było zrobić lepiej i szybciej.

Wydane zostały dwie wersje płyty: kolekcjonerska (dwa krążki: jeden normalny, drugi z kawałkami w wersji instrumentalnej) i zwykła. Popatrzmy na listę piosenek z wersji zwykłej (lista zapożyczona z Wikipedii):

Pierwsza sprawa: kto normalny wstawia na jedną płytę dwadzieścia utworów? Zróbmy z tego dwa krążki po dziesięć utworów i wystarczy nam już tylko 7 500 sprzedanych albumów^[1]. Lecimy dalej.

Kawałek “Flow Virus”: spokojnie dałoby się podzielić go na trzy krótsze kawałki. Co z tego, że byłyby strasznie krótkie? Z dziesięciu utworów na płycie zrobiłoby się dwanaście. Jeszcze trochę i będzie można dołożyć trzeci krążek. Utwory “Real Game”, “Synu” i “Strach” także są długie. Podzielmy każdy z nich na pół! W efekcie dostaniemy trzy dodatkowe utwory, a więc razem będzie ich już dwadzieścia pięć (15 + 10).

W kilku piosenkach na płycie są krótkie wstawki z filmu “Galerianki”. W kawałku “Sam to nazwij” jest ich całkiem dużo, ale popatrzcie, ile ten utwór trwa: zaledwie 2:40. Dorzućmy tam tyle wstawek z filmu, żeby piosenka ta trwała sześć minut, a potem ciachnijmy ją na pół i mamy już dwadzieścia sześć tracków.

Zaraz, zaraz, a gdzie na tej płycie są skity?! Nie ma, po prostu ich nie ma! Tak być nie może. Ostry mógłby nagrać z cztery, co dałoby trzydzieści utworów.

Mamy już trzydziestkę, ale po co upychać po piętnaście piosenek na jednym krążku? Na trzeci też się znajdzie miejsce! Wtedy do złotej płyty wystarczy 5 000 sprzedanych albumów. Ba! Przypuścmy, że Ostry sprzedał 15 000 albumów w wersji zwykłej, która ma jeden krążek. Nasza wersja miałaby ich trzy, a 3 * 15 000 = 45 000. To już starczy na platynową płytę! Do diamentowej płyty jest niedaleko: na nią potrzeba 150 000 sprzedanych krążków, co w naszym przypadku daje 50 000 sprzedanych albumów.

I co, można? Można. Ostry, następnym razem proponuję brać przykład od kolegów z branży.

Gold records by afagen

Aktualizacja

Tak, cały ten wpis jest ironią. Szanuję Ostrego i jego twórczość, jest on jednym z moich ulubionych artystów. Tekst ten powstał w celu wyczulenia ludzi na wszechobecny kicz w tym gatunku.

1. Tak, tak, liczy się ilość sprzedanych fizycznie krążków, a nie albumów w całości. To znaczy tyle, że album może zawierać piętnaście krążków i już tysiąc sprzedanych albumów wystarczy do osiągnięcia złotej płyty.

Co prawda nigdy za nią nie przepadałem, ale jej oraz Kędziorowi życzę jak najlepiej – dostali szansę, teraz wystarczy ją wykorzystać.

Zdobyłem 47 punktów na 50, z czego byłem bardzo zadowolony. Dłuższą formą wypowiedzi był mit, a dokładniej mit o powstaniu książki. Ja nie dość, że napisałem go na maksimum punktów, to przy okazji napisałem mit o powstaniu izby wytrzeźwień.

Dla wyjaśnienia – jednym z bohaterów będzie Antygon. Akurat znam go z Blipa i jego nick kojarzy mi się właśnie ze starożytnością, więc dlaczego nie miałbym wykorzystać go w swoim micie.

Ok, miłej lektury.

Zeus na biesiadach organizowanych w Olimpie upijał się strasznie. Upijał się tak bardzo, że po przekroczeniu pewnego progu wypowiadał wiele ciekawych sentencji i przemówień. Jednak, jako że był pijany, nie mógł wszystkich swoich słów zapamiętać. Postanowił temu zaradzić.

Pewnego dnia odwiedził więc śmiertelnika o imieniu Antygon. Przemówił do niego tymi słowami: “Antygonie, Antygonie, chodź mi pomóc, starej krowie! Bom gdy ja pijany, tyle jest słów niezapamiętanych.”

Antygon posłuchał Zeusa, a ten zabrał go do Olimpu. Dał mu wiele glinianych tabliczek i patyk z boskiego materiału. I znów powiedział do niego: “Antygonie, od teraz każde moje słowo podczas biesiady wypowiedziane będziesz na tych tabliczkach zapisywał.” Antygon więc kreślił patykiem na tabliczkach (alfabetem nadanym mu przez Zeusa) jego słowa, słowa boże. Hera po każdej biesiadzie zamykała Zeusa w klatce. I tak narodziła się książka oraz izba wytrzeźwień.

fot. marlenekzio

Nie wiem, kto wymyślił to wyrażenie, ale dla mnie będzie ono kultowe.

Jeśli będę raperem, to znajdzie się w moich tekstach.

nie jestem znany, nie jestem lubiany,
mam tylko sute bity dla ziomali z kwadratu

via Wykop

Wchodzę na stronę grupy i czytam opis:

Ta grupa jest zasadniczo taka sama jak wszystkie inne, z tym, że wszystkie inne ssą.

No więc okej – spójrzmy prawdzie w oczy – byłeś szczęśliwszy nie troszcząc się o swoje id3tagi? nie sprawdzając czy nie masz PM’ów? nie korygując po trzydzieści razy wiadomości powitalnych w shoutboxie jakiejś laski? My też..

E, debile – pomyślałem.

Dzisiaj zdobyłem^[1] “Ja tu tylko sprzątam” – najnowszy album Ostrego. Włączam foobara, klik w [Rescan Media Library] i czekam. Już. Otwieram album i jego stronę na Last.fm. Szybkie spojrzenie – porównuję ich tagi z moimi. Kurrrka, kolejność i tytuły utworów w ogóle się nie zgadzają…

Przystąpiłem więc do żmudnego ich poprawiania. Przestałem gdzieś w połowie, bo zauważyłem po raz drugi na liście kawałek Jestem tylko dzieckiem. Ja miałem go tylko raz, a tam były dwa remiksy. I w tej chwili mój bystry umysł zaczął coś podejrzewać. Na Wiki, na Wiki! mówił.

Zostałem więc zmuszony do wejścia na żydokomunistyczną, masońską i kłamliwą księgę^[2], na którą ludzie zwykle mówią Wikipedia. Tam dogrzebałem się do strony z opisem albumu. Patrzę. I co? To nie moje tagi były złe. To już ktoś takie przescrobblował. Znów musiałem je zmieniać u siebie, szkoda tylko, że na Last.fm nie da się tego w jakikolwiek sposób zmienić.

Przypomniałem sobie słowa byłeś szczęśliwszy nie troszcząc się o swoje id3tagi? z opisu grupy, której nazwę tym razem pominę. Wróciłem na jej stronę i dołączyłem do niej.

Jaki z tego morał? Kupuj oryginały – nie będziesz musiał bawić się z tagami.

1. «zdobyłem – synonim słowa kupiłem lub ściągnąłem»
2. http://nonsensopedia.wikia.com/wiki/Wikipedia

Lanooz pisze, że do tej pory nie chciała wierzyć, że tak dużo ludzi się wstydzi swojego gustu muzycznego. Cóż, to tylko potwierdza fakt, że muzyka pop podoba się wszystkim, niezależnie od rodzaju słuchanej na co dzień muzyki.

Na przykład ja, zwykle słuchający alternatywnego metalu/rocka i kilku innych nurtów, nie przełączam radia, kiedy akurat leci “I Kissed a Girl” w wykonaniu (całkiem uroczej ;-) Katy Perry czy kawałek Nelly Furtado, który jeszcze mi się nie przejadł. Natomiast Britney czy Rihanny nie zniese.

Ale nie, nigdy nie usunąłem niechcianych odtworzeń z Last.fm, ponieważ takich nie posiadam. Po prostu nie wstydzę się swojego gustu muzycznego, bo dlaczego miałbym wstydzić się czegoś, co lubię?

Będę obserwował tę listę, chciałbym zobaczyć, jak zmieni się ona po miesiącu czy dwóch. A czasem nawet rozumiem ludzi usuwających utwory z biblioteki… ;-)

PS Nie wiesz, kim był Euronymous?