Licząca ponad milion członków moskiewska miejska organizacja partyjna jest nie tylko największa. Dzięki swojej wielostronnej reprezentatywności i dorobkowi, jej doświadczenia służą innym organizacjom, całej KPZR. Stąd też znaczenie spotkania sekretarzy 9.700 stołecznym podstawowych organizacji partyjnych, jakie odbyło się ostatnio w Moskwie. Jego tematem były zadania podstawowych ogniw partii związane z podniesieniem poziomu ich działalności organizatorskiej i politycznej w świetle uchwał XXVI Zjazdu KPZR.

Wypełnienie postawionych przez ostatni Zjazd zadań wymaga dziś bardziej odpowiedzialnego, energicznego zajęcia się urzeczywistnieniem programów ekonomicznego i społecznego – stwierdził członek Biura Politycznego KC, pierwszy sekretarz moskiewskiego komitetu miejskiego KPZR – Wiktor Griszin^[1]. Niezbędne jest podniesienie efektywności produkcji, przyspieszenie procesów naukowo-technicznych, tworzenie w kolektywach atmosfery sprzyjającej wydajnej pracy i twórczym poszukiwaniom, poprawa warunków pracy i codziennego bytu ludzi.

Mówiąc o efektywności, potrzebie wzrostu wydajności pracy – w toku obrad zwracano uwagę na zadania organizacji partyjnych w podejmowaniu takich problemów jak pełniejsze wykorzystanie zdobyczy techniki, walka z nadmiernymi stratami czasu roboczego, płynność kadr, wzmocnienie dyscypliny pracy, wprowadzenie nowoczesnych form organizacji i kierowanie procesami produkcyjnymi. Wśród zadań o socjalnym charakterze, podnoszono: poprawę warunków pracy, potrzebę mechanizacji robót, prawidłowe wykorzystywanie funduszów społecznych.

Więcej inicjatywy, więcej bezkompromisowości – stwierdzono – winny organizacje partyjne wykazywać w korzystaniu z przysługującego im prawa kontroli nad działalnością administracji. W zakładach Moskwy działa obecnie 5.750 różnych komisji społecznych, w pracach których uczestniczy ponad 28 tysięcy członków partii.

Zastanawiając się kolektywnie nad realizacją programu XXVI Zjazdu, stwierdzono iż ważne jest, by organizacje partyjne wnikliwiej wsłuchiwały się w opinię społeczeństwa, umacniając więź z bezpartyjnymi, wyjaśniając im politykę partii. Trzeba znać nastroje mas, zawczasu reagować na zaniedbania w kierowaniu gospodarką, szybko podejmować decyzje usuwające niedociągnięcia. Należy także wzmocnić działania na rzecz pełniejszego zaspokajania potrzeb ludzi pracy, zaostrzyć walkę z przejawami beztroski i biurokracji. Podobnie jak w sprawach wykonania planów gospodarczych – tam, gdzie w grę wchodzi poprawa warunków pracy i życia ludzi, organizacje partyjne winny wykazywać bezkompromisowość, nie ulegać administracji gdy ta postępuje niesłusznie. Takie stanowisko oznacza bowiem nieugiętą realizację linii partii.

Mówiąc o krytyce i samokrytyce – zwracano uwagę na potrzebę krytycznego stosunku do już osiągniętych zdobyczy. Nie sposób bowiem mówić o zadaniach tylko w kontekście osiągnięć, nie ukazując braków, trudności dróg ich przezwyciężania. Co więcej – postuluje się, aby egzekutywy organizacji i instancje partyjne – zgodnie z literą statutu partii – najostrzej reagowały na wszelkie przejawy przemilczania lub zatajania niedociągnięć, czy też tłumienia krytyki.

W ostatnim okresie daje się zaobserwować rosnącą rolę kobiet – towarzyszek w życiu społeczno-politycznym. W organizacji partyjnej Moskwy jest ich z górą 317 tysięcy. W wyniku ostatniej kampanii sprawozdawczo-wyborczej one właśnie objęły ster nad połową podstawowych organizacji partyjnych stolicy. Symptomatyczne to w okresie, w którym przychodzi urzeczywistniać jakże szeroki program społeczny, nakreślony przez ostatni zjazd partii.

Poruszając problem kadr – zwrócono uwagę na szczególną odpowiedzialność w zakresie przyjmowania nowych członków partii, zwiększone wobec nich wymogi, powierzanie towarzyszom odpowiedzialnych kierowniczych stanowisk.

Warto w tym kontekście przypomnieć wypowiedziane ze zjazdowej trybuny słowa Leonida Breżniewa, który stwierdził: “Powinniśmy z całą stanowczością podkreślać, że nasz stosunek do tych, którzy zachowują się niegodnie, nie przestrzegają statutu partii i zasad moralności partyjnej, był i będzie nieprzejednany. Nie ma żadnej pobłażliwości, dla nikogo, jeśli chodzi o honor i autorytet naszej partii, o czystość jej szeregów”.

O konsekwencji takiego stanowiska świadczą nie tylko ostatnio publikowane przykłady najsurowszych kar wobec towarzyszy, którzy zajmując odpowiedzialne funkcje okazali się niegodnymi miana członka partii, świadczy fakt, iż w okresie między XXV i XXVI Zjazdem KPZR , właśnie za czyny niegodnie miana komunisty partia wydaliła ze swoich szeregów przeszło 300 tysięcy osób.

Pogrubienia i linki moje oczywiście. Ten numer “Trybuny Robotniczej” prawdopodobnie pochodzi z 27 maja (środa) 1981 roku – dzień i miesiąc zostały podane na następnej stronie gazety, a rok wyszukałem w sieci, ale nie jestem pewny na 100%, czy ten zjazd odbył się faktycznie w 1981 roku.

Współczuję tym, którzy musieli przechodzić przez aż taką manipulację w mediach (choć i tak wszyscy jej teraz doświadczamy).

1. a w sieci cicho o nim

Okej, okej, rozumiem, kiedyś były rowerki, ale zastanawia mnie, ile osób krytykujących quady i konsole kupi swojemu chrześniakowi na komunię zegarek z szesnastoma melodyjkami i z kalkulatorem…

Kiedy ja do niego idę (a raczej do niej), to przy pierwszej wizycie ona znajduje pięć zepsutych zębów – borowanko czeka.

Przychodzę za tydzień. Wierci i wierci. Dziura okazuje się bardzo duża. Wkłada do niej jakieś lekarstwo^[2] i każe przyjść za dwa tygodnie.

Minęły dwa tygodnie. Czekam w przychodni. Po dwudziestu minutach siedzenia dowiaduję się, że pani dentystka jest u pani aptekarki na kawie. Idę więc tam i mówię jej, że już jestem. Och, co za szkoda! Właśnie skończyły się jej punkty i nie może mnie przyjąć! Ale nie muszę się przejmować – lekarstwo może jeszcze w tym zębie siedzieć.

Przychodzę za tydzień, usuwa lekarstwo, aplikuje mi plombę. Znów mam przyjść za tydzień i tutaj w zasadzie historia się powtarza – no, czasem udaje się jej załatwić jednego zęba podczas jednej wizyty. Zazwyczaj chodzę do niej co tydzień przez trzy miesiące.

W chwili, gdy piszę ten wpis, całkiem porządnie boli mnie ząb. Próchnica robi swoje. Poszedłbym do dentysty, ale nie uśmiecha mi się ponowne poświęcanie półtora godziny tygodniowo co piątek…

Że niby u prywatnego jest lepiej? Znajomi mówili, że niewiele. Może moja okolica jest dziwna, nie wiem.

I pomyśleć, że jeszcze 200 – 300 lat temu ludzie nie chorowali tak często na próchnicę, chociaż w chlebie były cząstki kamieni^[3]. Cóż, dostęp do słodyczy był wtedy znikomy.

Szkoda, że nasz organizm nie potrafi walczyć z tą chorobą. Na Wikipedii można przeczytać, że…

Podatność na próchnicę jest cechą osobniczą. Zapadalność na próchnicę jest różna u różnych osób. Wynika to zarówno z predyspozycji genetycznych jak i z warunków socjalnych, w których rozwijał się i przebywa człowiek. Dostarczanie wapnia i fluoru w okresie płodowym jak i w okresie wzrostu ma bardzo duży wpływ na podatność zębów na próchnicę.

Akurat tak się składa, że piłem bardzo dużo mleka i bardzo często, aż do siódmego roku życia. Teraz już nieco rzadziej, ale nadal dostarczam swojemu organizmowi dość dużo wapnia i fluoru.

Dziwne to nasze ciało.

PS Jeśli znajdę, to w ciągu najbliższych dni zaprezentuję Wam pewne ekskluzywne zdjęcie ;-)

Inspiracja: wpis Lanooz pt. “Poka zęby.”
Wisdom Teeth by tarale
Eat anything with false teeth by dogwelder

1. Nadzwyczaj często zdarzają się wyjątki
2. Chyba coś z cynkiem, ale nie jestem pewny
3. Zasługa żarna

Czasem zastanawiam się, czy gdyby nie iPlus, to czy pisałbym więcej na tym blogu. Dochodzę jednak do wniosku, że nie. To po prostu kolejna wymówka dla mojego lenistwa.

Wybrałem tylko te, które w jakiś sposób mi się podobały :-P Więcej zdjęć (w większych rozdzielczościach ;-) autorstwa Sergey’a Galyonkina możecie zobaczyć w galerii “Igromir 2008″.
Wszystkie zdjęcia objęte są licencją Creative Commons.

Aha, pierwsze lepsze wideo z targów:

PS Tak, wiem, że Igromir 2008 odbył się na początku listopada.

- Raaaafaał, Łukasz dzwoni!
- No i co z tego? Zajęty jestem, zostaw komórkę.

Trzy minuty później siostra podbiega do łazienki.

- Co znowu? – zapytałem
- Przyniosłam Ci komórkę, Łukasz ciągle dzwoni!

Kilkanaście minut później naszło mnie na rozkminianie sytuacji. Oto jest prawda objawiona, która jednak Ameryki nie odkrywa:

• Odebranie telefonu nie jest moim zasranym obowiązkiem – jeśli dzwonisz, to nie muszę koniecznie odebrać.
• Kiedy mam ustawiony status “zajęty/zaraz wracam”, to naprawdę jestem zajęty i/lub nie ma mnie przy komputerze. Dlatego jeśli piszesz na Gadu-Gadu (i widzisz, że mam ustawiony w/w status) i nie otrzymujesz odpowiedzi, to nie dzwoń, tylko czekaj – szczególnie, jeśli sprawa nie jest pilna.
• IMHO takie gnanie do telefonu, bo dzwoni, to choroba cywilizacyjna, a robią tak znajomi, matka, babcia, siostra…
• …a ojciec, dziadek i ja raczej się nie śpieszymy – czy to zależy od płci?
• Dziwiłem się mojemu ojcu, gdy wyłączał telefon w niedzielę – teraz się nie dziwię.
• Nie twój telefon – nie odbieraj i nie mów “Nie, ale zaraz go podam”.

W przypadku braku srodkow na koncie istnieje mozliwosc wyslania smsa z prosba o oddzwonienie. Kod *139*48nr_tel osoby z Plusa, proszonej o oddzwonienie#

No to co mogłem zrobić innego, jak nie przetestować? ;-) W odpowiedzi dotarła do mnie taka informacja:

Przepraszamy ale obecnie mozesz samodzielnie wysylac SMSy! Pozdrawiamy Plus +)

OK, brak ogonków wybaczę, bo sam ich w SMS-ach nie używam. Brak znaków interpunkcyjnych i błędy w stylu “smsa” też by przeszły, ale u znajomego, a nie w profesjonalnej sieci GSM! Kogo wy zatrudniacie?

Tyle ode mnie na dzisiaj, enjoy.

PS W założeniach ten wpis miał pojawić się w miniblogu, ale uznałem, że może iść na główną ;-)

PS 2 Nie ma żadnego zdjęcia – nie mogłem znaleźć odpowiedniego. Zresztą liczy się treść.

• 19:50 – kończą się występy Cezarego Żaka, jego żony i Artura Barcisia. O dziwo, w ostatnim skeczu przedstawiali słówka polsko-czeskie – tak, te same, które kilka tygodni temu były na Wykopie!
• 20:00 – za godzinę ma wystąpić Dodzia. Kapela przygotowuje instrumenty itp.
• 20:30 – wychodzi burmiszcz i coś tam ględzi, jakiś toast lub coś w tym stylu (nie słuchałem).
• 20:35 – w ramach zagospodarowania czasu zostaje puszczona z płyty muzyka zespołu… Soundgarden! Katowanie ludzi tym grunge’owym zespołem nie było dobrym pomysłem. A mi się nawet podobało.
• 21:00 – w głośnikach nadal Soundgarden. Dodzi nie ma.
• 21:15 – Dodzi nie ma. Ludzie domagają się jej wyjścia.
• 21:35 – na scenie zaczyna się coś dziać – ustawiają keyboard i sprzęt audio. Dodzi nadal nie ma, więc zaczyna grać zespół Johny Walker – typowy zespół festynowy. Dodzi nie ma, bo coś stało się na trasie Kalisz – Ostrów Wielkopolski z autem, w którym jechała. Musi czekać na nowe.
• 22:10 – zastanawiam się, ile może trwać załatwienie takiego auta.
• 22:20 – Dodzi nie ma. Znów wychodzi pewien koleś i mówi, że Dodzi nie będzie, bo jest w szpitalu.

W szpitalu? Chwila, chwila… Ależ tak! Już słyszałem te słowa! Miesiąc temu Doda miała zagrać w Ostrowie Wielkopolskim, ale nie zagrała, bo trafiła do szpitala! Czemu mnie to nie dziwi?

Morał jest z tego jeden: jeśli jesteś sławną gwiazdą, możesz się opierniczać i mieć wszystko w dupie, ludzie i tak będą kupować twoje płyty, a ty będziesz mógł sobie leżeć w Trójmieście na chorobowym (a kasę i tak dostaniesz).

PS Pozdrawiam Pana, który w korku stuknął w tylne drzwi naszego Nissana. Proszę pamiętać, że pijane kobiety nie mogą Panu mówić, gdzie ma Pan skręcać. A to chyba zbieg okoliczności, że mamy nasze nazwiska są takie same.